نوایی با ترنم عاشقانه
نوای دلدادگینوایی با ترنم عاشقانه
نوای دلدادگیذکر لب شب بیست و یکم بچه های زهرا
بارالها تو رحیمی، بعلی بعلی
برامون زوده یتیمی، بعلی بعلی
ای خدا این دل خسته
به در خونت نشسته
حق اون فرق شکسته
بعلی بعلی
جز تو یا رب، کی می دونه
دل بابامون چه خونه
داغ مادر بسمونه
بعلی بعلی
بوی زهرا می یاد امشب
قرآن سر گرفته زینب
بک یا رب بک یا رب
بعلی بعلی
ای خداجون بر لب اومد
حال بابا می شه هی بد
بمحمد بمحمد
بعلی بعلی
این امام عالمینِ
فاتح بدر و حنینِ
بالحسین بالحسینِ
بعلی بعلی
بعد تو وای از جسارت
خیمه هامون می شه غارت
می ره زینب به اسارت
بعلی بعلی
مناجات علی از سوی نخلستان نمی آید
مناجات علی از سوی نخلستان
نمی آید
صدای
دلنشین شاه انس و جان نمی آید
بجای صوت
قرآن چون شده کز خانه حیدر
نوایی
جز صدای ناله و افغان نمی آید
علی در
بستر مرگ است و مشغول نماز امشب
بگو
خادم به مسجد خسرو خوبان نمی آید
یتیمی
دامن مادر گرفته اشک می ریزد
که ای
مادر چرا غم خوار ما طفلان نمی آید
به فرق مظهر حق و عدالت
ضربتی خورده
که
امید حیات از آن شه مردان نمی آید
شاه کریما
مهربونی ، آروم جونی ، روزی رسونی
شهریاره ، فلک سوارِ ماه رمضونی
ای نگار بی قرینه
به تو میگن ماه مدینه
مَلَک تو چشمات عرشو میبینه
عرش خدا توی چشاته ، نگات بهشت برکاته
تا ته سفرتو نگاه کن هر کیو میبینم گداته
... یا حسن ، یا حسن ، آقای قلب من ...
نَه فقط من که همه میگن از اون قدیما
تا خدا بود مجتبی بود شاه کریما
سفره دار آسمونی
من چی میخوام خودت میدونی
حاجتمو از نگام میخونی
یه آرزو مونده تو سینه ، نَه مکه میخوام نَه مدینه
زنده باشم چشام روز نصب ضریحتو ببینه
... یا حسن ، یا حسن ، آقای قلب من ...
داره تکبیر وقتی که شمشیر کنی حمایل
بی نظیره ، شکوه شیره ، علی شمایل
انگار از راه اجل اومد
وقتی اسمت تو جمل اومد
بانیِ اَهلا مِن عسل اومد
خون توئه تو رگ قاسم ، ذکر لب حضرت قائم
دادی علمداری رو یادِ ماه منیر بنی هاشم
... یا حسن ، یا حسن ، آقای قلب من ...
در کرم خانه حق سفره به نام حسن است
عرش تا فرش خدا رحمت عام حسن است
بی حرم شد که بدانند همه مادری است
ور نه در زاویه عرش مقام حسن است
سیدتی یا بنت الحسین
ابرای عاشقی می باره
باز دلم مست و بی قراره
ترانه یا رقیه داره
به هوای نگاه تو پر می کشم باز تو آسمون گل حسین
شب دیوونگی بیا قصه عشقو برام بخون گل حسین
سفره بارون گل حسین
به روی دستا گل حسین
چشمای خستم گل حسین
تو خواب و رویا گل حسین
سیدتی یا بنت الحسین
****
تو پاییز دلای ما با گل اسمت بهار میاد گل حسین
شب سیاه آرزو نور امید تو رو میخواد گل حسین
الهی باشم گل حسین
با تو همیشه گل حسین
تا خدا رفتن گل حسین
بی تو نمیشه گل حسین
****
طراوت نفس تو آیینه ها رو جلا میده گل حسین
دعای تو به ما جواز سفر کربلا میده گل حسین
نظر لطفت گل حسین
وقتی باهامه گل حسین
کهکشونا هم گل حسین
زیر پاهامه گل حسین
ماه دل آرا بیا
وباز نیمه شعبانی دگر وباز هم آقا جان تو نیامدی ومن فهمیده ام ومیدانم که چرا نیامدی وحیرتم از این است که میدانم وجز هیچ، کاردگری از برای آمدنت نمیکنم،آقاجان تونیامدی چون به آن اندازه که تو دوست داری بیایی ،من دوست ندارم که توبیایی،نه،باید منصف تر باشم، بهتر است بگویم حتی به اندازه ذره ای از اشتیاق تو برای آمدن ونجات عالم،مشتاق آمدنت نبوده ونیستم،یابن الزهرا مرا ببخش.
شب فراقت غیر غم یاورم نمی شه
مگه میشه نبینمت باورم نمیشه
ماه دلا آرا بیا از پشت ابرا بیا
یوسف زهرا بیا یوسف زهرا بیا
یا ابا صالح مدد یا اباصالح مدد یا ابا صالح مدد
کوچه های چشم انتظارسردوبی عبوره
آرزوی ما دیدن لحضه ی ظهوره
امام آدم بیا وارث خاتم بیا
قسم به جان علی منجی عالم بیا
یا ابا صالح مدد یا اباصالح مدد یا ابا صالح مدد
به پا میشه محشر برای قامت طلوعت
جون همه عالم فدای سجده ورکوعت
منتقم آل علی دلیر وخون خواهه
زینت پرچم آقام علی ولی الله
صوم وصلاتم بیا مرحم دردم بیا
مردم از این بی کسی دورت بگردم بیا
یا ابا صالح مدد یا اباصالح مدد یا ابا صالح مدد
یا علی اکبر مدد
گلی از گلزار ولا در مدینه واشد
از یُمن غنچه حسین دل پر از صفا شد
امشب زبیت حسین
شبه پیمبر رسید
بر ام لیلا پسر
نوه حیدر رسید
یاعلی اکبر مدد
آسمونا و
زمین ، غرق شور و بی تاب
آمده زیبا گل ، با نشاط ارباب
گوشه گهواره اش ، فرشته در اعتکاف
روز طلوعش شده ، جشن جوان و عفاف
یا علی اکبر مدد
صاحب دلهای ما ، ماه عالمینی
گل پسر ارشد ، آقامون حسینی
شاگرد رزم حسن ، عشق ابوفاضلی
عصای دست حسین ، پدر بزرگت علی
یا علی اکبر مدد
طبیب گفت : بشین تا برات بگم. بعدِ حرفایی که زدی خیلی دلم شکست. وقت نمازظهر تو حرم سیدالشهدا،به طبیب دلها، شاهزاده علی اکبر متوسل شدم ،خیلی گریه کردم،گفتم ای نور چشم حسین ،دیدی چجوری منو جلوی همه خفیف وخوار کرد،تو روبه حق پدرت قسم می دم که شفای این مریض رو از خدا بخواهی
همون شب در عالم خواب خدمت آقا علی اکبر شرف یاب شدم، عرض ادب کردم و همون خواسته رو تکرار کردم. فرمودند: من شفای اون مریض رو از خدا خواستم، هاتفی ندا داد « که این مریض مردنی بود و تا نه روز دیگر بیشتر عمرش به دنیا نبود، ولی به برکت دعا و شفاعت پاره جگر حسین ،خدا سی سال به عمرش افزود.یا شهزاده علی اکبر ،ماهم تورو به حق پدربزرگوارت قسم میدیم که از خدا بخواهی،دلای مبتلای به مرض گناه مارو شفا بده،این برکت رو در عمر ما قرار بده تا ظهور یوسف زهرا رو درک کنیم ودر رکاب مهدی فاطمه باشیم
هیهات برادری چو عباس آید
هیچ کجا برای من کرب وبلا نمیشود
مسیح اگر دوا دهد بی تو دوا نمی شود
اگر جدائی اوفتد میان جسم و جان من
قسم بجان تو دلم از تو جدا نمی شود
گریه اگر کنم همی بهر تو گریه می کنم
ورنه زدیده ام عبث اشک رها نمی شود
گرد حرم دویده ام صفا و مروه دیده ام
هیچ کجا برای من کرب و بلا نمی شود
کسی که گشت گرد تو گرد گنه نمی رود
پیرو خط کربلا اهل خطا نمی شود
عمر گذشت، وانشد راه زیارتت به من
حاجت این شکسته دل چرا روا نمی شود
اللهم تقبل منا هذا القربان
در شب شهادت هفتمین ستاره آسمان امامت وولایت وبه یاد تن رنجور ونحیف موسی ابن جعفر از تحمل 14سال زندان هارون در غل وزنجیر،بریم در خونه مادرشون زهرا ویاد کنیم از تن رنجور ونحیف زهرا در تحمل مصائبی که به اون حضرت رسید تادر آخر بریم کربلا،گودال قتلگاه،جایی که زینب یک بدن قطعه قطعه رو روی دست گرفته ومیگه،اللهم تقبل منا هذا القربان
امیرالمؤمنین تنها بدن زهرا رو دفن کرد، تنها بدن رو برداشت،میگن حضرت زهرا، هم قد وقامت رسول خدا بودن ولی نوشتن: این بدن اونقدر نحیف شده بود،که مثل یه بدن بچه سبک بود،"صَارت کَالْخَیَال " اینجا علی بدن رو تنها گذاشت توی قبر،تنها بدن رو برداشت،کربلا هم یه نفر یه بدن رو تنها برداشت،اما فرق مدینه و کربلا این بود، مدینه ،اگر که علی از داغ مصیبت زهرا کمرش شکسته بود ، بدن زهرا هم از تحمل مصائبی که به بی بی روا داشتن ،ضعیف ونحیف شده بود،لذا علی توانست با اون حال زارش بدن فاطمه رو به تنهایی برداره ، اما کربلا یه زن پنجاه و چهارساله، از صبح پابرهنه هی دویده تو میدون،هی چادرش زیر پاش گیر کرده هی زمین خورده
اومدتو گودال قتلگاه، به تنهایی بدن حسین رو آورد بالافرمود، "اَللَّهُمَ تَقَبَّل مِنّا هذَا القُربان" خدایااین قربانی رو از ما قبول کن... من یه سئوال دارم، زینب که جونی نمونده بود براش،حالشم بهتر ازحال اون روز علی نبود،مضاف براینکه بازوی علی بازوی خیبر گشاست و زینب چنین توانی نداشته، پس چه جوری بدن حسین رو به تنهایی بلند کرد؟
آخه اون بدن زیر سُم اسب رفته،آخه به این بدن حداقل هفتاد زخم نیزه وشمشیر زدن،آخه این بدن قطعه قطعه شده، آخه این بدن سرش بریده شده.
آه! ای سر بریده! بگو پیکرت کجاست
حکایت مرحوم کافی و ذکری که پس از مرگ، با آن ذکر براحتی از پل صراط عبور کرد
یکی از عاشقان وپیرغلامان اهل بیت بنام حاج اصغر عبد یزدان که از دوستداران ومریدان مرحوم کافی بود میگه بعد از شهادت ایشون،درخواب خدمتشون مشرف شدم، از چگونگی رد شدن از پل صراط پرسیدم،فرمودند که عبور از اون خیلی سخته،پرسیدم شما چطوری از اون رد شدید،فرمود به راحتی،پرسیدم آیا ذکر یا دعای خاصی بلد بودید ،فرمود بله،گفتم میشه اون ذکر رو به من هم یاد بدید،فرمود همون ذکری که همیشه در دنیا ورد دل وزبانم بود، روی پل صراط هم گفتم وخیلی راحت وسریع رد شدم،گفتم کدوم ذکر،فرمود ذکر یا صاحب الزمان ادرکنی،یعنی اگه در دنیا ذکر دل وزبانت همیشه مهدی زهرا باشه، در لحظات سخت اون دنیا هم میتونی مولاتو به مدد بطلبی،
ای چاره ی درخواستگان ادرکنی
ای مونس و یار بی کسان ادرکنی
من بی کسم و خسته و مهجور و ضعیف
یا حضرت صاحب الزمان ادرکنی
یا جواد الائمه
برا امام رضا نوشتن:آقاجان!چون کار سخت شده،تو کوچه میان می ایستن،مستحق ها،گداها،اونایی که کار دارن با جوادت،موفق چند روزِ پسرت رو از یه درِ دیگه می بره...
امام رضا نوشت براش: جوادم! ازاون دری ردشو که مردم ایستادن،مردم به امید تو ایستادن،کار دارن باهات،حاجت دارن...
همه ی اهلبیت بابُ المُرادن،همه کریمن،اما مختص، یکی میشه،جوادالائمه...
اومد پیش امام رضا گفت:آقا! چشمام نابیناس،میشه یه عنایتی کنید؟حضرت فرمود: برات می نویسم بری درِ خونه ی جوادم....
جواد کجاست؟مدینه...امام رضا کجاست؟توس...براش نوشت،اومد مدینه،نامه ی بابارو که دید،جوادالائمه شروع کرد گریه کردن،امضاء ی بابا رو به چشمش کشید...
جوادالائمه گفت:بیا جلو ببینم،تا اومد جلو حضرت یه دست رو چشماش کشید،گفت:چشمت رو باز کن،باز کرد دید عجب،چشمی که مادرزاد کور بوده داره همه چیز رو می بینه...
گفت:بابام هم می تونست این کار رو برات بکنه،اما فرستادنت درِ خونه ی ما تا مردم بدونن حوائج دنیایشون رو باید بیان از جوادالائمه بگیرن...
نشستهاند ملائک، به روی بامِ جواد
پیمبران همگی بنده و غلامِ جواد
خانه ات را حلقه بر در می زنم
بریدبن معاویه عجلى میگه: محضر امام باقر بودم، مردى که از خراسان اومده بود داخل منزل اون حضرت شد، پاهاى خودش رو که در اثر پیاده رفتن چاک چاک شده بود نشون داد ، گفت: من از خراسان اومدم به خدا قسم چیزی منو از خراسان و از راه دور به اینجا نیاورده مگر محبت شما اهل بیت. امام (ع) فرمود: «والله لو اَحبّنا حجر حشره الله معنا و هل الدّین الاالحّب»
به خدا قسم اگر سنگى هم ما رو دوست بداره، خدا اونو با ما محشور میکنه، مگر دین جز محبت چیز دیگرى هم هست؟آقای ما،مولای ما،یا باقرالعلوم ،این جمع هم هر شب جمعه به عشق شمااهل بیت وفرزند غایب از نظرتون،مهدی زهرا اینجا جمع میشن،آقا تو این شب آرزوها،دعا کنید شیعه به بلندترین آرزوش که ظهور مولاش مهدی فاطمه ست برسه،این محبت هم مارو به یوسف زهرا برسونه
گفته بودی شب تو با من راز کن
بی نیازا آمدم در باز کن
آنقدر در میزنم این خانه را
تا ببینم روی صاحبخانه را
آنقدر می نالم اندر پشت در
تا به صاحبخانه بگذارم اثر
خانه ات را حلقه بردر میزنم
پشت درب خانه برسر میزنم
گر سگی بر خانه ای فریاد کرد
صاحب آن خانه ازاو یاد کرد
وقت مردن جان به جانان می دهم
یا بن الزهراء گویم و جان می دهم
مولا مولا یا امام باقر
از آسمون باز خبر می آرن
فرشته ها
یه قمر می آرن
از تو بهشت یه سبد ستاره
هدیه برا این پسر می آرن
دلها از غم میشه امشب آزاد
نوری از
عرش تو مدینه افتاد
خورشید امشب خوابیده آروم رو
دست امام سجاد
پر وا کنید ای عاشقا تا هممون بشیم مسافر
سبد سبد گل بریزید رو مقدم امام باقر
مولا مولایا امام باقر
تو این شب جشن عاشقونه
ملک داره یه
غزل می خونه
تو دلبری به خدا تو عالم
آقای ما نداره نمونه
پشت خونه پرشده زسائل
ماه هم
امشب شده قرص کامل
چه رویایی سر گذاشته روی
دوش
ابوالفضائل
نگاه کنید تو مدینه سفره نذری حسینو
برا نوه اش که می چینه ستاره های عالمینو
مولا مولا یا امام باقر
آقای ما همه چی تمومه
بی عشق اون
هر نفس حرومه
هرچی داریم توی دین ومذهب
از سخن باقر العلومه
توی دام یه نگاش اسیرم
در خونش تا
ابد فقیرم
می خوام امشب از آقا برات
کرببلا بگیرم
آقای من می دونه که عاشق بین الحرمینم
عاشق یک نماز صبح تو حرم امام حسینم
مولا مولا یا امام باقر
ای دل اگر عاشقی در پی دلدار باش
چه زیباست تا در طلیعه دیگری از فجر پیروزی به یاد او که همه آرام وقرار دل وجانمان در گرو نگاهش است،همنوا باهم بخوانیم:
ای دل اگر عاشقی در پی دلدار باش
بر در دل روز وشب منتظر یار باش
حالا که میروی...
با اینکه در یکسال گذشته دلتنگ رفتن بزرگانی چون آیت الله مصباح وشهید محسن فخری زاده و...وعزیزانی چون شجریان،پرویز پورحسینی و...ومیناوند وامروز علی انصاریانیم،ولی همانگونه که ائمه هدی توصیه کردند بر هر چیز خواستی گریه کنی بر سید الشهدا گریه کن،ما نیز دلتنگ رفتن هرکه شویم با یاد تو تمام دلتنگیها کمرنگ شده وتنها دلتنگ تو میمانیم، ای سیدالشهدای مقاومت.
اگر چه اسیر گناهم، مرا هم بخوان با نگاهت
یاد باد آن روزگاران یاد باد
دلم مثل این کاروان ها، دوباره شده زائر تو
خوشا گریه در اربعینت،خوشا روضه جابر تو
اگر جابرت رفته از هوش، کنار مزار تو مولا
چه بر زینب تو گذشته، که بر نیزه دیده سرت را
دمادم به لبها دم یا حسین است
که عهد دل ما فقط با حسین است
یاحسین یابن الزهرا
اگر چه اسیر گناهم، مرا هم بخوان با نگاهت
که این سو و آن سو نمانم، بیایم سوی خیمه گاهت
مرا هم گرفتار خود کن، که از مهر تو پر شود دل
که از هرچه جز با تو بودن، پشیمان شود، حر شود دل
خوشا جان و دل را، به کوی تو بردن
خوشا دل سپردن، خوشا سر سپردن
یاحسین یابن الزهرا
ناحِلَةَ الجسم
ناحِلَةَ الجسم یعنی ...
نحیف و
دلشکسته میری
جوونی
اما مادر پیری
بهونه
ی سفر می گیری
باکیةَ العَین یعنی
...
بارون
غصه ها می باره
چشای
مادر ما تاره
دیگه
علی شده بیچاره
مُنهَدَةَ الرُکن یعنی ...
توون
برات نمونده مادر
کی
قلبتو سوزونده مادر
کی
بالتو شکونده مادر
مُعَصَّبَةَ الرَاس یعنی ...
بستی
سری رو که پر درده
رنگ رخ
تو مادر زرده
تو
کوچه کی جسارت کرده
جوری
لگد خوردی که ؛
نمی
تونی بلند شی از جات
جای
غلافِ رو بازوهات
داری
میری کنار بابات
هیچ
کسی ای وای من ؛
نگفت
تو کوچه به اون کافر
نزن زنو
جلوی شوهر
بمیره
زینبت ، ای مادر
گمانم قبل تو زینب بمیره
که دست من تورا در خاک کرده
به جایت زینب مظلومه تو
غبار غم زرویم پاک کرده
کنار تربتت اندر دل شب
بود نام تو زهراجاری از لب
به خانه تا روم با دیده تر
کشد ناز مرا مظلومه زینب
تمنای دل زینب همینه
که روی زانوی مادر بشینه
الهی این چه درد بی دوائی است
که دختر روی مادر را نبینه
تو که رکن تمام کائناتی
چرا با کودکان کم التفاتی
گمانم قبل تو زینب بمیره
شنیده ناله عجل وفاتی
آخه مظلومیت برا یه دختر چهار پنج ساله از این بیشتر که زینب همه چیز رو دیده،جلو چشمش، فاطمه اومد کمربندِ مولا رو گرفت،فرمود:نمیزارم امامم رو ببرید،مگه زهرا مُرده باشه....به یه اشاره ی فاطمه نوشتن: چهل مردِ عرب رو زمین افتاد...به رگِ غیرتِ نداشتشون بر خورد نانجیبا،گفت:چرا ایستادیدمیخوایید زهرا آبروتون رو ببره..گفتن:چیکار کنیم؟ ملعون گفت:با هر چه میتونید دست فاطمه رو کوتاه کنید...ای وای
گردیده بود قنفذ همدست با مغیره
او با غلافِ شمشیر،او تازیانه می زد
زینب دست روی سر گذاشته،هی صدا میزنه:نزنید،مادرم رو نزنیدنانجیبا...اینجا وسط کوچه زینب می گفت:نزنید...یه روزی هم بالای تل زینبیه، دست روی سر گذاشته بود،فریادمی زد:نزنیدحسینم رو نزنیدنور دوعینم رو، وامحمدا،واعلیا
از حرم تا
قتلگه زینب صدا مى زد حسین
دست و پا مى زد حسین زینب صدا میزد حسین
از جنان تا قتلگه حیدر صدا مى زد حسین
زهرا صدا می زد حسین
زینب صدا
میزد حسین
حسین آرام جانم
حسین روح وروانم
حسین هست ووجودم
حسین بود ونبودم
حسین داروندارم
حسین ورد زبانم
الا ای چاه یارم را گرفتند
الا ای چاه یارم را گرفتند
گلم عشقم بهارم را گرفتند
میان کوچه ها با ضرب سیلی
همه دار و ندارم را گرفتند
دگر پروانه بال و پر ندارد
نه بال و پر که خاکستر ندارد
مفسرها! همه با خون نویسید
که قرآن علی کوثر ندارد
علی مولای درویشان، صفابخش دل ایشان
به هر دردی پی درمان، علی گویم، علی جویم
بر آرم سر چو در محشر، به یاد ساقی کوثر
علی سلطان انس و جان، علی گویم، علی جویم
کنارِ قدم های جابـــر سویِ نینوا رهسپـاریـم
یاد باد آن روزگاران یاد باد
کنارِ قدم های جابـــر سویِ نینوا رهسپـاریـم
ستون های این جــاده را ما به شوقِ حـــرم می شمــاریم
شبیه رباب وُ سُکینه برای شما بیقــراریم
از این سختی وُ دوریِ راه به شوقِ تو باکی نداریم
فداییه زینب،پُر از شـور وُ عشقیم
اگر که خدا خواست،به زودی دمشقیم
لبیکَ یابن الزهرا یابن الزهرا یابن الزهرا
دل سینه زن را چهل شب به پابوس یاد تو بردیم
به این روضه ها خو گرفتیم به این نوحه ها دل سپردیم
به آن مصحف پاره پاره که بسم اللهش مانده بر نی
به آیات کهف و رقیمی که خونینْ لبش خوانده بر نی
نظر کن به این دل که چلّه نشین است
پر از شوق دیدار در این اربعین است